Vrijdag 13 augustus om 5h07 werd onze kleine Wannes geboren.  Vrijdag de 13de is al altijd een beetje mijn gelukdag geweest maar nu kan het helemaal niet meer stuk.

De 12de rond 1h ‘s nachts begon Bieke (voor)weeën te krijgen.  Ze is dan in bad gekropen om ze wat te verlichten en intussen zat ik in spanning te wachten maar meneer liet nog op zich wachten.  Die (voor)weeën hebben de hele dag aangehouden maar bleven onregelmatig en werden niet langer en pijnlijker.  De 13de, die  weeën waren ondertussen al ruim 24h bezig, maakte Bieke mij rond 2h wakker omdat de weeën feller werden en langer bleven duren.  We hebben ons dan klaargemaakt en zijn rond 3h in het ziekenhuis aangekomen.  Intussen waren de weeën nog feller geworden maar had ze nog niet veel ontsluiting, de bevalling ging dus nog een aantal uren op zich laten wachten.  Bieke werd verhuisd naar de bevallingskamer en intussen ging ik haar beneden inschrijven.  Terwijl ik bezig was met die inschrijving kwam er plots een vroedvrouw mij halen, Bieke had volledige ontsluiting en de persweeën waren al bezig.  Tegen dat ik terug in de bevallingskamer was kon je zijn hoofdje en haar al wat zien zitten, amper een kwartier later, om 5h07, was Wannes al geboren.

Nu is het voor Bieke (en mij) vooral bekomen van de bevalling, proberen en oefenen met het pampers verversen, wassen, drinken en troosten, uiteraard met de deskundige begeleiding van de vroedvrouwen (waaronder mijn zus, da’s dan een extra voordeel).  Elke dag gaat het wat vlotter en elke dag zien we hem liever en liever.  Wannes is heel rustig, buiten af en toe een huilbui omdat hij honger of krampen of een volle pamper heeft blijft hij heel rustig, ook ‘s nachts slaapt hij tussen de drinkmomenten goed door. (vandaag tot 7 uur!)  Morgen mogen we naar huis en begint het grote avontuur helemaal.

Liefste Bielentijn,

Officieel ga je nog 5 dagen in mijn buik zitten om daarna van naam te veranderen, maar je papa en ik zijn het er over eens dat het zo lang niet meer hoeft te duren, hoor. Ik pimp je kleertjes, maak dekentjes, probeer nieuwe recepten uit (want als ik mezelf en jou vetmest heb je minder plaats en kom je sneller?) en kuis het huis onder het mom van nestdrang (maar eigenlijk is het hier gewoon VUIL) maar waar ik nog het meest van al mee bezig ben, is wachten op jou.
En wachten op hetgeen waar ik eigenlijk bang voor ben: namelijk pijn en bevallen, want alles dat ook maar enigszins een signaal is dat je onderweg bent, is goed. Ik maak mezelf paranoïa en denk dat ik je voel zakken en maak van elk klein pijntje een eerste wee… wie weet ben je hier morgen al, maar evengoed wacht je nog een week. Of twee.
Doe dat niet! Pakweg vorige week wou ik m’n bolle buik helemaal nog niet opgeven om je met anderen te delen, want ik vind het ook wel gezellig zo, ook al ben je zwaar en dans je het liefst ‘s nachts. Maar nu ben ik er klaar voor, voor zover iemand in al haar imperfectie klaar kan zijn voor iets waar ze totaal geen ervaring mee heeft. Dus, kom snel, ventje!
(Maar als het even kan liefst niet vannacht. En morgennacht komt ook slecht uit. Alle andere momenten zijn okee.)

Tot bijna!
x

Je mama

‘t Is toch iets raar hoor.  Bielentijn is er binnen een maand en toch lijkt dat vaderschap nog iets onwezenlijks hebben.  Oké, je hebt serieus wat “voorbereidingswerk”, zeker voor een eerste kindje, kamer in orde maken, het bos door de bomen van noodzakelijk en niet noodzakelijk babygerief vinden, doopsuikertoestanden regelen, geboortekaartje, … maar het blijven praktische zaken.

Meneer beweegt in Bieke’s buik alsof hij meespeelt met het WK voetbal, maar ik ga het toch pas écht helemaal beseffen als hij binnen een maand of wat geboren zal zijn, als er een zoon zal zijn die ik kan vastpakken, die mij (liefst niet te veel) ‘s nachts wakker zal houden, wiens pamper ik moet verversen, met wie ik ga spelen, die ik ga moeten opvoeden, enzoverder enzovoort.

Liefste Bielentijn,

Je woont nu al een tijdje in mijn buik en binnen een kleine 2 maanden moet je er al uit!
Terwijl jij ligt rond te zwemmen, heb je er waarschijnlijk geen idee van hoe snel de tijd voor mij voorbijvliegt. Ik heb er moeite mee gehad, maar ik heb het aanvaard, dat ik helemaal niet meer zoveel gedaan krijg. Dat verandert niks aan de lengte van mijn to-do-lijst, maar het schenkt me wel iets meer nachtrust. Ik probeer geen onderscheid meer te maken tussen dingen die ik nog voor of pas na je geboorte gedaan of gemaakt wil hebben, maar gewoon… te doen. En soms ook gewoon niet te doen, want je wordt behoorlijk zwaar en ik draag je graag maar ik plof ‘s avonds toch ook met veel plezier in de zetel.
Ik ben een beetje zenuwachtig. Omdat ik besef dat ik nog moet bevallen, en dat is iets dat ik al heel mijn leven wil schrappen aan heel het kindjes-krijgen-gedoe. But I’ll get over it, want ik sta vooral te springen om je eens te zien, anders dan in zwart-wit op een schermpje.
Ik wil met je rondwandelen, in een draagdoek tegen mijn lijf gedrukt, en tegen je babbelen. Ik wil weten welke kleur je ogen hebben. Ik wil iets van mij of van je papa herkennen als ik naar je kijk. Ik wil weten hoe de kat zal reageren als ze je ziet. En hoe je er zal uitzien in een bijenpakje.
En langs de andere kant… wil ik dat je in m’n buik blijft zitten; want hoewel je me er soms mee wakkermaakt, of mij het behoorlijk moeilijk kan maken om normaal te werken, zijn al die schopjes die je geeft als morse-code. Misschien bedoel je wel helemaal niks, maar hé, ik ook niet hoor. We babbelen gewoon maar wat.