va.lentijn.be

1. De data-abonnementen zijn te duur

Een data-abonnement van enkele honderden megabytes kost vaak evenveel als een gewoon ADSL- of kabelabonnement.  Het kan nochtans goedkoper, zie onze buurlanden.
Base heeft interessante data-abonnementen maar biedt dan weer geen 3G aan waardoor surfen enorm traag gaat. (swat, waar ik woon heeft geen enkele operator 3G)

2. Dataroaming is misdadig duur

Ik heb een heilige schrik om thuis te komen na een reis en een factuur van 20.000 € aan dataroaming in mijn bus te vinden.  Dataroaming is veel te duur, tot met gemak 200 keer duurder dan in het binnenland surfen.  Alle smartphones zouden verplicht een optie “dataroaming blokkeren” moeten hebben.  Sommige hebben die optie maar die blijkt niet goed te werken, die dingen blijven blijkbaar contact zoeken met het internet.  Er bestaan losse applicatie die alle dataverkeer dichtgooien, maar handig lijkt mij anders.
Bij alle GSM-operatoren zou je kosteloos dataroaming moeten kunnen laten blokkeren, of een limiet van x aantal euro’s maandelijks voor dataroaming moeten kunnen instellen.  Uiteraard moet dit in een wet gegoten worden, de operatoren gaan hun melkkoe echt niet weggooien.  Werk aan de winkel Quickie & co!

3. Gesloten pokkeduur platform vs onvolwassen platform vs dikken brol vs enkel voor bedrijfsleven

Hoe magnifiek die iPhone ook mag zijn, het is nog steeds Apple die met zijn obscure regels bepaalt welke applicaties op een iPhone geïnstalleerd mogen worden en welke niet.  Zoiets bepaal ik nog altijd zelf op een toestel dat meer kost dan een simpele laptop.
Android ziet er zeer interessant uit maar het aanbod Android phones is nog te beperkt en te duur.  Daarnaast zijn er nog weinig Android gebruikers en dus bvb. weinig (interessante) applicaties.  Ook het “big brother Google” verhaal is iets waar ik mij een beetje vragen bij stel.
Windows Mobile is gewoon bucht, punt.  Een Windows startmenu op een smartphone, bah.
Blackberry lijkt mij nog één van de betere opties maar die is dan weer vooral op het bedrijfsleven gericht dus een gebrek aan applicaties.

5. Batterijduur en duurzaamheid

De enige reden waarvoor ik momenteel mijn gsm zou wegdoen is wanneer de batterij om de vijf botten leeg is.  Bij smartphones is het blijkbaar normaal dat je dat ding elke dag, of soms zelfs verschillende keren per dag, moet opladen.  Wreed irritant.  En wat als het toestel een jaar of twee oud is, acht keer per dag opladen ofzo?  Die fancy touchscreens en de achterliggende software vreten batterij.
Daarnaast, een telefoon die bijna evenveel kost als een goedkope pc, mag wel een tijdje meegaan.  Los van het feit dat de batterij na een jaar wellicht al aan vervanging toe zal zijn (bye by iPhone met niet-vervangbare batterij!) zou ik toch enige jaren met die smartphone willen doen.  Ik twijfel sterk of dat lukt met zo’n toestel.  Dan spreken we nog niet over het feit dat je na een aantal jaar met verouderde software zit (firmware-updates en gsm’s, yeah right) en dus sowieso een nieuw toestel moet kopen als je “mee wil”.

4. Uit zelfbescherming

Wat de dames en heren marketeers en zelfverklaarde hippe twitteraars ook mogen beweren, ik heb er eigenlijk geen behoefte aan om dag en nacht, altijd en overal mijn mail te kunnen raadplegen, Facebook te kunnen checken en aan de wereld te verkondigen -euh, twitteren- hoe groot en bruin mijn kak daarnet was.  In een werksituatie lijkt het mij nog interessant, daarbuiten, goh, soms, misschien wel vaak, maar ik heb er het geld niet voor over.
En ik ken mijzelf, als ik zo’n smartphone heb ga ik met open ogen in de door de dames en heren marketeers gecreëerde behoefte vallen en inderdaad constant met dat ding in mijn handen rondlopen terwijl ik de wereld laat weten dat ik daarnet toch wel diarree had zeker en uw facebookstatus leuk vind.  Nee dank u, ik doe wel nog enige tijd verder met mijn overigens nog steeds perfect werkende bel- en sms-machien waar je ook een klein beetje mee kan surfen en muziek beluisteren.

Soms vraag ik mij af waarom ik nog een abonnement op de Morgen heb.  Het begon met het schrappen van de strips.  Iets simpel en onnozel, maar ik blijf het leuk vinden in een krant.  Sinds de herstructureringen daar (u herinnert zich wel de hetze rond het ontslag van Bernard Dewulf en anderen) is het alleen maar bergaf gegaan met de kwaliteit en diepgang van de artikels.  Niet alleen het gewone nieuws, maar ook, of vooral, de bijlagen zoals Bis.  De laatste vernieuwing met hun “4 katernen” heeft het alleen maar erger gemaakt.

Om een voorbeeld te geven: vroeger scheurde ik elke week wel één of andere cd- of filmbespreking uit als herinnering van “die moet ik downloaden” (via de iTunes store uiteraard), of “die moet ik gaan zien”.  De laatste maanden niks meer, amper nog interessante muziek, amper nog interessante films: ofwel bespreekt men de commerciële bucht, ofwel de films die niet of pas maanden later in de arthouse cinemas te zien zijn.  De weekendkrant heeft enkele bijlagen bijgekregen, waaronder Wax, de “vrouwenbijlage” die niet meer dan een flauw afkooksel van (het voor mij als man sowieso al flauwe) Flair is; en Vamos, de reisbijlage, die waarschijnlijk nog geen enkel diepgaand artikel gebracht heeft en waarin de enige interessante reisbestemming in Europa IJsland is. (oké, dat laatste is ook wel een klein beetje waar)

De druppel die mij deze blogpost deed schrijven? (het is een klein druppeltje, maar swat)  De boekjes rond het Unesco-werelderfgoed, aangekondigd met een reclamecampagne met een kostprijs waarvoor men Bernard Dewulf nog een paar jaar kon uitbetalen.  Die dingen perforeren ze met drie gaatjes, zodat je ze alleen in de verzamelmap die ze los verkopen kan steken; zelf perforeren maakt er uiteindelijk maar een gatenkaas van.  Allemaal goed en wel, dan bind ik het boeltje wel samen met touw, de verzamelmap met bijhorend “extra deel” boden bij de vorige acties niet bepaald een meerwaarde.
Tot er geen boekjes meer bij de krant zitten.  “Waar blijft Zuid Amerika?”, vraag ik mij zo af.  “Dat deel zit in de verzamelmap meneer.”  Hoezo, in de verzamelmap?  In de inhoudstafel staat er inderdaad iets van een extra deel (voor alle duidelijkheid: niet het Zuid Amerika deel) en in de brief bij de afhaalbon werd ook over een extra deel gesproken, maar nergens werd vermeld dat dit over een essentieel deel van de verzameling gaat.  Vermeld dat dan op voorhand!  Zucht.

En bij deze overweeg ik nog maar eens ernstig om mijn abonnement op te zeggen.  Ik werk op het gemeentehuis, u weet wel, op 50 meter van de bib, daar is ook interessante middagpauzelectuur te vinden.  En het nieuws?  Dat hoor ik wel op de radio of lees ik wel op het internet.  Diepgang of onderzoeksjournalistiek is er in de Morgen toch amper te vinden.

Ben ik content dat ik in Firefox Adblock plus heb draaien.  Tis weer leuk bij de Standaard vandaag.

zonder Adblock plus:

met Adblock plus: