Onze citytrip naar Wenen was onze laatste reis voor de kleine Bielentijn eraan komt. Mooie stad en zo, alleen jammer dat de reis letterlijk een beetje in het water gevallen is door dagenlange aanhoudende regen. Nog een chance dat veel interessante zaken in Wenen binnen zijn en dat er zoiets bestaat als koffiehuizen met Sachertorte. De trip naar huis was dan weer iets minder leuk.
De hele wereld wist intussen over de vulkaanuitbarsting van de Eyjafjallajökull, die gezellige vulkaan (welja, eigenlijk is het de gletsjer boven de vulkaan die zo heet) die nog rustig onder de gletsjer lag te slapen toen wij daar deze zomer passeerden. Wij wisten natuurlijk wel dat dat beestje een beetje actief aan het worden was, maar aangezien wij in Wenen interessantere zaken te doen hadden dan het wereldnieuws te volgen vielen wij nogal uit de lucht toen mijn vader mij vrijdagmorgen, onze vertrekdag, opbelde dat Zaventem gesloten was.
We hadden totaal geen idee van de impact van die volkaanuitbarsting, laat staan dat het luchtverkeer in grote delen van Europa toen al een dag platlag, dus hebben we in ons hostel het één en ander opgezocht op internet. Het nieuws dat we toen hadden was dat Zaventem vrijdag rond 18h terug zou opengaan (onze vlucht landde pas rond 19h30), dat de luchthaven van Wenen nog niet gesloten was en dat onze vlucht niet gecanceled was. Met de vingers gekruist vertrokken we dus naar de luchthaven van Wenen, stiekemd hopend dat wij deze dans zouden ontspringen.
Yeah right dus. In de luchthaven leek alles nog normaal, er was bedrijvigheid, onze vlucht stond op het vertrekscherm zonder vermelding cancelled of delayed. Tot we in de aankomsthal kwamen. Daar wist één van de Austrain dames ons te vertellen dat Wenen binnen enkele ogenblikken ook ging sluiten en dat wellicht voor een paar dagen. Dat we best alternatief vervoer zochten en via hun website het geld voor ons ticket konden terugvragen. Dat was de info waar we het mee moesten doen.
Nu wist ik, omdat we twee jaar geleden via die weg van en naar Slovakije waren geweest, dat er vanuit Wenen een rechtstreekse Eurolinesbus naar Brussel reed dus namen we de trein terug naar Wenen en de metro naar het busstation. Daar wist een Eurolineskerel mij te vertellen dat de bussen naar Brussel al tot woensdag volgeboekt waren, dat was dus geen optie. Dan maar naar het Westbahnhof. Dat treinstation lag vlak aan ons hostel en ik wist dat daar de treinen richting Duitsland vertrokken.
In het Westbahnhof stond een lange rij te wachten aan de loketten dus zat er niet veel meer op dan in de rij te gaan staan. Die vlotte vrij goed zodat het na een goed uur al onze beurt was. We hadden geluk en konden dezelfde avond nog met de nachttrein naar Frankfurt om van daaruit de ICE naar Brussel te nemen. Enkele uren later was het zover en gingen we de trein op.
20h00 En toen begon de misérie. Men had extra wagons aan de slaaptrein gehangen. Dit waren eersteklaswagons maar deze stonden in hun systeem geboekt als tweedeklaswagons die veel meer zitplaatsen hebben. Mensen hadden dus een zetel gereserveerd gekregen die niet bestond, gingen dan op andere zetels gaan zitten die dan weer door anderen gereserveerd waren met alle bijhorende discussies vandoen. Wij hadden geluk, we waren vrij vroeg de trein opgestapt en onze zetelnummers bestonden wel degelijk waardoor we onze plaatsen konden opeisen en niemand (tenzij er dubbelboekingen gebeurd waren) onze plaatsen kon opeisen. Dat beetje comfort kan je wel appreciëren als je weet dat je een treinreis van 8 uur voor de boeg hebt en bepaalde mensen de hele reis hebben rechtgestaan of op het gangpad of tafeltjes gezeten hebben.
5h00 Rond 5h ‘s morgens kwam de slaaptrein aan in Frankfurt. Intussen wisten we dat die ICE trein een probleem ging worden aangezien men ons flexibele tickets naar Brussel had gegeven maar geen zetels hadden gereserveerd. In Frankfurt was er niemand aanwezig die ons informatie kon geven maar stonden wel verkoopautomaten waarop je het één en ander kon opzoeken en begot zelfs ICE zetels kon boeken. Al snel bleek dat de ICE treinen zoals verwacht allang volgeboekt waren dus dan ben ik gaan zoeken naar alternatieven met gewone treinen. Er was dag nog wat verwarring over het feit of we al dan niet zetels moeten boeken in de gewone IC treinen (want dat lukte niet met die ticketautomaten) en of onze ICE tickets wel geldig waren op de gewone treinen. Uiteindelijk ging het verkooppunt in het station open en 10 minuten voor onze trein vertrok kregen we bevestiging van iemand dat zetels boeken op IC treinen niet verplicht is en dat we onze ICE tickets konden gebruiken op gewone treinen.
7h30 Dan de IC trein naar Keulen op. Boven elke zetel hangt een displaytje of die zetel al dan niet geboekt was dus gingen wij zitten op een zetel die vrij was. Tot een madam blijkbaar die zetels wel geboekt had in het volgende station opdaagde. Geen probleem, dan gaan zitten op zetels die pas vanaf Keulen geboekt waren, wij moesten er daar toch af. Een geluk bij een ongeluk was dat de trein op een mooi traject langs de Rijn tussen Mainz en Keulen reed, iets à la Moezelstreek maar ik weet niet of het “officeel” nog de Moezelstreek is (de Moezel kwam daar alleszinds ergens uit op de Rijn). Je kent het beeld wel: de brede Rijn met steile hellingen met wijngaarden en bovenaan iedere rivierbocht een kasteel(ruine).
10h00 In Keulen konden we na een 20tal minuten al op een R-trein naar Aken stappen en in Aken hadden we anderhalf uur later een R-trein naar Luik. In het station van Aken waren precies geen gestrande reizigers te zien tot het onnozele Belgische boemeltreintje met twee wagonnetjes verscheen en er plots een massa volk op het perron verscheen. Swat, iedereen geraakte zonder al te veel problemen op de trein, en wij gelukkig weer met een zitplaats, en terwijl we verbroederden met wat Engelsen reden we, eindelijk, België binnen.
14h00 Eénmaal terug in België geraak je altijd wel waar je moet zijn, in het gloednieuwe station van Luik konden we vlot de trein naar Brussel op en reden we, nog steeds met Oostenrijkse tickets, Brussel binnen en namen we afscheid van de Britten die in Oostende zouden proberen op de ferry te geraken (ik had op de site van de Standaard gelezen dat ze daar ook voetgangers accepteerden, ondertussen is dat helaas al niet meer het geval dus ik hoop dat die mensen op de één of andere manier terug in England geraken). In Brussel nog snel tickets gekocht naar de luchthaven, alwaar het mij opviel hoe men in België vaak kleine zaken vergeet om het de internationale reiziger makkelijk te maken. Zoals de mogelijkheid om je reistraject op te vragen aan de ticketautomaten (dat heeft onze een halve dag reizen bespaard in Frankfurt!) en de mogelijkheid tickets aan de automaten (en de kassa’s?) te betalen met kredietkaart (in Wenen kan je zelfs metrotickets in elk station zonder problemen met kredietkaart betalen).
15h30 Uiteindelijk namen we in Brussel de zesde en laatste trein naar de luchthaven. Het deed heel raar om zo’n enorme luchthaven zo doods te zien, geen vliegtuigen die bewogen, geen kat die daar rondloopt, geen wachtrij aan de Starbucks. Snel nog een foto getrokken van het vertrekbord waarop zo ongeveer elke vlucht als Cancelled stond. Vanuit de luchthaven de shuttle naar het carhotel, die mens was content dat hij nog eens volk zag en vertelde ons dat hij in de 20 jaar dat hij in de luchthaven werkt nog nooit heeft meegemaakt dat alles volledig platlag. In het carhotel moest men onze auto nog halen op een andere parking aangezien er steeds auto’s bijkwamen maar amper auto’s werden afgehaald. Na een tiental minuten konden we dan, met een tussenstop in de winkel om nog wat eten te kopen, eindelijk naar huis rijden om rond 18h, zo’n 20h later dan gepland, thuis te komen.
Achteraf gezien, en zeker wanneer je de verhalen van de Britten die in Florida 4 dagen op de grond in de luchthaven geslapen hebben hoort of de verhalen op het nieuws hoort, hebben wij “de luchtvaartcrisis van de eeuw” al bij al nog vlot overleefd. Da’s een kwestie van geluk hebben maar ook een beetje van je verstand te gebruiken. We konden net als veel andere reizigers in het station van Frankfurt blijven hangen hebben en dan proberen een zitje te bemachtigen op een ICE trein naar Brussel of waar je ook moet geraken, maar als je weet dat iedereen op die treinen probeert te geraken weet je ook wel dat het nog dagen kan duren voordat je weggeraakt. We hebben wel 6h gereden over een traject dat de ICE trein in 3h doet, maar wij zijn wel thuisgeraakt. Desnoods gingen we via Luxemburg of Amsterdam en in het uiterste geval konden we ons wel laten oppikken door iemand. Het wordt een groter probleem wanneer je het kanaal of de oceaan over moet, dat merk je pas hoe afhankelijk we van die vliegtuigen zijn en hoeveel mensen er dagelijks het vliegtuig nemen.
Wat wel een serieus minpunt was, is het totaal gebrek aan informatie voor reizigers. Wij konden onze plan wel trekken en wisten wat waar te zoeken in Wenen omdat we er al vijf dagen rondliepen maar voor pakweg transfer passagier lag dat wel eventjes anders. Chapeau voor de mensen van de Oostenrijkse spoorwegen die alles op alles gezet hebben om mensen op hun bestemming te krijgen (er vertrokken vrijdag zo maar eventjes zes extra slaaptreinen vanuit Wenen). Minder chapeau voor de mensen van de luchthaven van Wenen en van Austrian, die geen informatie op hun website verstrekten en zelfs geen infobord op de luchthaven konden voorzien met pakweg info zoals “om in het westen van Europa te geraken moet je naar dit treinstation via deze weg”. Minder chapeau ook voor de mensen in het treinstation van Frankfurt waar werkelijk niemand aanwezig was om de ruim duizend passagiers die van de slaaptrein kwamen de weg te wijzen (men had nochtans 8h de tijd om zich te organiseren). In Aken was er dan weer wél een infostand.
Comments