va.lentijn.be

Gisterenavond werd de tweede keer dat we Sigur Ros live aan het werk zagen. Het ging moeilijk worden om ons eerste optreden (in de 013 te Tilburg, NL) te evenaren.  Toen was het een kleinere zaal, stonden we op de eerste rij face to face met Jonsi & co en hadden ze net zo ongeveer hun beste album ooit uitgebracht.

Het optreden van gisteren in Vorst Nationaal evenaarde het vorige niet, maar was niettemin fantastisch.  We hadden allebei geen zin om 3 uur lang vooraan recht te gaan staan, dus werd het de eerste rij stoeltjes op het balkon, mooi in het midden.  De balk die strategisch ons zicht belemmerde zorgde ervoor dat ik mij nogal moest gaan uitrekken om boven die balk te kunnen kijken, maar hé, dat vergeet je snel tijdens zo’n optreden.

Het voorprogramma, For a Minor Reflection, was absoluut geslaagd, daar willen we nog meer van horen.  Sigur Ros zette in met enkele oudere nummers van hun fantastische album Agætis Byrjun om, met een mix van nummers van hun vorige en nieuwe albums te eindigen met het adembenemende Untitled#8, eentje waar je koude rillingen van krijgt.  De staande ovatie was meer dan terecht en het was meer dan aangenaam om naar huis te rijden met op de achtergrond Duyster, die voor de gelegenheid mijn volledige collectie post-rock albums speelde.

Sigur Ros is het podiumspelen duidelijk meer gewoon dan vroeger.  Ze gaan veel meer de interactie aan met hun publiek, iets waar veel andere IJslandse groepen nog van kunnen leren.  Toch had die interactie iets onnatuurlijks, het paste niet echt bij Sigur Ros om hun publiek aan te manen mee te zingen of te klappen.  Ergens voelde dat niet juist aan.  Dat was dan ook het enige minpuntje aan de hele avond.  Het optreden was af, de belichting was goed, het papiertjes in het rondstrooien moment was zeer sterk, én de muziek was perfect afgesteld want mijn oren suizen niet